Her gece sen paramparça olur uykularım karanlığın en koyulaştığı yerde kapının çalındığını duyarım açarım soğuk bir rüzgar çarpar yüzüme sen yoksun
gözlerim karanlıklarda boşuna arar seni oysaki sen yoksun
yanlızlığımı kadehlere doldurup içmeliyim bu gece
kırmalıyım herşeyi yakmalıyım
sensiz bomboş gelen bu evi
sabahın olmasına saatler var yine
beklemek dönmeyecegini bile bile beklemek bir çeşit ölmek
sen yoksun bu bana binlerce kez ölmek demek
ben fırtınalarla dolu kaderimle yapayanlızken
sen uzaklarda sığınılacak sakin bir limansın
kıyılarına çarpar fırtınada çoşan dalgalarım
neden ay karşılardan yükseldiği zaman
neden başım omuzlarında olmasın
neden avuçlarım ellerinde değil
neden gözlerim gözlerini aradığında yabancı yüzlerde seni bulamıyor
neden durup dururuken beni bu çaresizlik hançerliyor kalbimden her defasında acımasızca
neden ayrı yollarımız uzayan kilometreler var aramızda
iki ayrı yanlızlıktır yaşadığımız
herşey aslında başka renktedir
renkli şehirler,renkli sahte yüzler
yalan üstüne yalan oyun içinde oyun
herşey bir yerde anlamsız ve boş
gerçek olan şimdi senin yokluğun