Ah be karadeniz..!!! ( yine mi...? yine mi...? yine mi...? )


Ah be karadeniz..!!!
Neden böyle oluyorum söyle bana. Neden aldatılıyormuşum gibi bir his var içimde. Sanki benim yüzüme gülen o yüz, bana o tatlı sözleri söyleyen ağız, bakan göz sahteymiş gibi geliyor... inanmak istemiyorum...hep iyiyi düşünmek, güzele ulaşmak için kendimle savaşıyorum...
Söyle Karadeniz... yine kıpırdıyorsun... bir şeyler mi anlatıyorsun yoksa... eğer anlatıyorsan hiç bir şey anlamıyorum söyleyeyim... biraz daha sesli fısılda, konuşabilirsinde... ne yapmalıyım, al beni benim yerime kendime hükmet kendime. Doğruyu sen göster bana... doğru yola bak gözlerimle... herkes bir şeyler umuyor senden. Kimi yemek, kimi huzur, kimi ise serinlik. Bense doğru yolu göstermeni istiyorum. Çok değil bana gerçeği söyle. Ona inanmalı mıyım... söyle bana... “o öyle biri değil” de... “kötü düşünüyorsun” de...gel al beni, dalgalarınla ona götür... doğruya götür beni. O böyle olmamalıdır. Belki de değildir. Bilemiyorum işte. Bir sigara yakıyorum bu cahilliğin üzerine, bin kez ölüp bin kez doğuyorum... bir bira çıtlatıyorum bin kez yerin dibine gömülüyorum... acıyor ağlıyorum... ağlıyorum neremin acısına ağladığımı bilmiyorum...
Uzaktakine aşık olmak bu kadar mı acı verir insana. Bu kadar mı yorar uzaktan sevmek...
Bu kaçıncı saydın mı Karadeniz... kaçıncı varlık, kaçıncı yokluk. Kaçıncı sevda kokusu, kaçıncı ayrılık meltemi... saymaya çalıştım... sayamadım... yoruldum... sen sayabildin mi... zaten de önemi yok. Boş ver, elbet bir gün sonu gelecek... yine ağlayacağım... yine bozguna uğrayacağım...
Hani okyanuslarda şişelere yazı yazılmış kağıtlar koyarak öylece sonsuzluğa bırakırlarya, bazen öyle yapasım geliyor. Belki ona ulaşır. Belki sahilde dolaşırken o şişeyi görürde geç de olsa sesimi duyar... içinde geç de olsa çızzzzz sesini duyar...
Her sabah aynı sofrada yaptığımız kahvaltı... aynı televizyona bakışımız... beraber ılık bir duş almak ve daha binlercesi... evimde seni gördüğüm binlerce serap... her sabah bunları yaşamamak için gün daha aydınlanmadan ayın yakamozu kaybolmadan evimden çıkıyorum... yine ilk durağım kuruyemişçi. Birkaç bira ve bir de sigara. Sana doğru yanına geliyorum Karadeniz. Doğru yolu bulabilmek için. Beni ona götür diye ıslak kollarına bırakacağım bu masum cellat olan kendimi...
Deniz feneri bu gece yorgun galiba...pek bir sönük yanıyor. Yoksa onun da mı uzaktan sevdiği var... hangi hırsıza kaptırmış kalbini... sen bilirsin Karadeniz... herlerde bir gözün, bir kılağın yok mu yoksa... Aaaa pardon, bu soruda sorulur muydu. Özür...
Ah be Karadeniz... seraplardan kaçmak için yanına geliyorum senin şu yaptığına bak...sende mi serap gösteriyorsun... acımı hafifletmen lazımken şu yaptığına ne demeli...
Bir kayık gördüm denizin taa bir ucundan. Bana doğru geliyordu sanki... ne motoru vardı ne de kürekleri. Deniz de öylece sarhoş bir hale dalgalar arasından bana doğru sıyrılmaya çalışıyordu... sıyrıldı da... yavaşça büyüyor, daha da belirginleşiyordu... çok yakındı... hemen önümde arkası dönük halde duran bir kadın... “ birine mi bakmıştınız” diyerek sesleniyorum korku dolu bir ses tonuyla... yüzünü dönüyor... O!!!!!!!! Her gün ki seraplarımın baş rolü, her gece ki rüyalarımın Azrailli... her an düşündüğüm kadın... ŞEFİKA diye sesleniyorum... GÖKSU cevabını alıyorum... koşarak boynuma sarılıyor... ağlıyor... bense şaşkınlık içinde ona bakıyorum... bir anda ayaklarım üşüyor... hissiz bir soğukluk hissi başlıyor ayaklarımdan bedenime doğru... üşüyorum... ayaklarıma bakıyorum, Karadeniz’in eli çarpmış... ıslatmış... kafamı kaldırıyorum ona bakıyorum karşımda kayaları görüyorum... ve onlara çarpan dalga seslerini duyuyorum...
Yine mi diye soruyorum kendime... yine mi...? yine mi...? yine mi...?
Yine bir bira çıstplatmaca.... çıstpssssss..... ardından yudumlayış ve sarhoş bir bedenin yine yineleri tekrarlamaya eve doğru gitmesi...