Bir de büyüklerin ezberciliğe dayanan eğitiminde, bir yığın ismi belleğine yazıp, sorulduğunda tekrarlamanın bilgi işareti sayılmasındaki komikliğe bakın:

Dünya bilgi şampiyonasında, bir aday finale kalmış. Spiker üç soru daha soracak, onları da bilirse şampiyon seçilecek. Salonda çıt yok. Heyecan herkeste son haddinde. Spiker sorulardan birini soruyor:

-Kartaca hükümdarı Anibal, bildiğiniz gibi filin üstünde savaşırdı. Onun bindiği filin bakıcısının ismi nedir?

-Anifilbacus..

-“Bravo, bildiniz!” diyor spiker. Salon alkıştan çınlıyor. Derken ikinci soruyu soruyor spiker:

-Napolyon’un Waterlo savaşından önce kaldığı otelin sahibinin ismi nedir?

-Mösyö Piere Vincent..

-“Bravo doğrusu, bunu da bildiniz” diyor spiker. Salon inliyor alkıştan. Nihayet son soruyu soruyor spiker:

-Firavun Keops zamanında yapılan piramitte çalışan işçilerin ustabaşısının ismi nedir?

Herkeste kıpırdanmalar.. İnsaf artık, bu kadarı da olmaz sesleri. Saniyeler ilerliyor.. On saniye.. Beş saniye.. Üç saniye.. Aday işaret verip, kronometreyi durduruyor. “İyice emin olmak için bir şey sormak istiyorum” diyor ve devam ediyor “Gündüz vardiyasını mı soruyorsunuz, yoksa gece vardiyasını mı?!”