Kızgın bir çöldü dünya; kıyısız bir kum okyanusu, kurumuş bir deniz. Adımlarıyla dalgalanıyordu saçları Chevinia’nın. Güney rüzgarı akıyordu içinden. Sert, acımasız, bir şeyler söylüyormuş gibi; her dokunuşuyla bir parça daha koparabiliyordu sanki insanın teninden. Duraksadı Chevinia, döküldü saçları geniş omuzlarına, bir tepenin üzerinde başını göğe çevirmişti. Koruyucu gözlüklerinin ardındaydı gri gözleri. Son Kalanlar’dan artık bir kişi bile ölmesin diye yalvarmaya başladı gökyüzündeki büyük kızıl DEV’e, acımasız güneşe.

Yıkılp gitmişti şehirler, kuruyup göçmüştü nehirler, uğruna ölünen herşey güney rüzgarının sert ve acımasız sözcüklerine dönüşmüştü. Bütün ülkeler ve sınırlar, bütün binalar ve duvarlar, camiler, sinagoglar, kiliseler uçuşup duran kum taneciklerine dönüşmüştü. Binlerce yıl öncesinde olmuştu bu, bilmiyordu Chevinia ama içinde bir yerlerde tanıyamadığı bir şeyler hissediyordu. Güney rüzgarı geçiyordu Chevina’nın içinden, saçları dökülmüştü göğüslerinin üzerine.

Son kalanlar büyük bir telaşla Chevinia’yı arıyorlardı. Uzayıp giden kum okyanusundaki, son su damlasını. Son Kalanlar’ın son kadın üyesiydi Chevinia. Bir tepenin üzerinde başını göğe çevirmişti ve güney rüzgarı akıyordu içinden. İçinde bir yerlerde tanıyamadığı bir şeyler hissediyordu.