![]() |
|
|||||||
|
Son kalanlar Kızgın bir çöldü dünya; kıyısız bir kum okyanusu, kurumuş bir deniz. Adımlarıyla dalgalanıyordu saçları Chevinia’nın. Güney rüzgarı akıyordu içinden. Sert, acımasız, bir şeyler söylüyormuş gibi; her dokunuşuyla bir parça daha koparabiliyordu sanki insanın teninden. Duraksadı Chevinia, döküldü saçları geniş omuzlarına, bir tepenin üzerinde başını göğe çevirmişti. Koruyucu gözlüklerinin ardındaydı gri gözleri. Son Kalanlar’dan artık bir kişi bile ölmesin diye yalvarmaya başladı gökyüzündeki büyük kızıl DEV’e, acımasız güneşe. Bu Kategoriden Rastgele Yazılar: zaman sen aşk nedir bilir misin seni sevmeyi özledim Leyla ile Mecnun Gururluysan Aşkı Unut Sevgi Başarı Zenginlik Sevgi Kaşıkları kemancı çocuk Sevmek Romantik Sevgili Su gibi ol Akıl Okulu Bir Annenin kızına Nasihatları Bedava Kurabiye hırsızı Emin misiniz Bir Kapı Kapanırsa Bir Kapı Açılır Aşk Ve Delilik Yürekten söylenen sözler |