Onunla daha 7 yaşında tanışmıştık o beyaz tenli siyah saçlı yeşil gözlü , hep popüler olan bir çocuktu . Bende sınıfın popülerlerinden sayılırdım ( tabi hiç bi zaman hawalara girmedim ) .

Onu tanıdığım gün beynimden vurulmuşa döndüm yedi yaşındaydım ama erkekten de anlıyordum yani :)

Aslında tanıdığım birinin oğluydu ama nedense onu ilk defa görmüş gibiydim . Neyse gelelim asıl konuya; biz böyle aynı sınıfta sıra arkadaşı olarak 7. sınıfa kadar geldik . Ben yedi yıldır ondan çok hoşlanıyordum ama bir türlü açılamıyordum . Tabi o 7 yılda o da bende snıftaki herkesle çıkmıştık nerdeyse . Ben çıktığım hiç bir kişiyi sevememiştim onun yüzünden , ben birileriyle çıkıyordum fakat onu kıskanmadan da edemiyordum .Onun yüzünden hiç bir zaman tatilleri sewmemişimdir çünkü bütün günlerim onu düşünmekle geçer acaba ne oldu şimdi kiminle çıkıyor diye , hayatımda sewdiğim tek tatil 7. sınıfın sömestr tatiliydi ; çünkü oda wardı onunlaydım her zaman ki gibi gözümün önündeydi dedim ya ailelerimiz birbirini tanıyordu çok eski arkadaşlardı işte eski günlerin hatrına birlikte bir tatile çıktık .

Hayatımın en mutlu günlerini yaşıyordum çünkü o yanımdaydı, o hep yanımdaydı ve gitmesini de hiç istemiyordum . O gece sevgilisinden ayrıldığını öğrendim , ne de olsa benimde sevgilim yoktu . Acaba söylesemiydim ama yanından hiç kızlar eksik olmuyordu çok kıskanıyordum ama çaresi yoktu onun yoğun ilgiden hoşlanmadığını biliyordum o da çok sıkılıyordu bende , bir türlü söyleyemiyordum onu sevdiğimi belki de işime geliyordu yanlız kalamamak utanıyordum çünkü söylemeye , aslında gerçekleri söylemenin nesi utanç vericiydi anlamıyordum .

Belki de korkuyordum kaç yıllık aşkımın beni sevmemesinden, böylece sürekli erteledim .


Günler su gibi akıp geçti ve tatil bitti . Okulda onunla çok çabuk geçmişti fakat asıl korkulu rüyam başlıyordu;yaz tatili . Ne yapacaktım ben onsuz koca 3 ay boyunca ben onu göremessem yaşayamazdım . Yine bir mucize oldu ve ailelerimiz aynı yerden yazlık satın aldı , hayatta benim kadar şanslı birini görmemiştim . Çok mutluydum , havalarda uçuyordum . Yine hergün onu görecektim .

Tatiller , okullar,günler, saatler , dakikalar onunla daha çabuk geçiyordu ama böyle düşündüğümü o bilmiyordu . Biz böyle Lise 2 ye kadar geldik ama artık canıma tak etmişti ona onu kaç yıldır deliler gibi sevdiğimi söylemek istiyordum en azından bir kere gözlerinin içine bakarak seni seviyorum demek istiyordum. Ona

" Sana söylemek istediğim bir şey var ne zamandır içimde tutuyorum artık söylemenin zamanı geldi uygun bir yer ve zaman belirlersen herşeyi sana açıklayacağım " diye bir msj attım . Pazar günü pasaportta buluştuk. Gözlerimin içine bakıyordu o yemyeşil gözleriyle o baktıkça benim içiçm eriyordu konuşacak halim kalmıyordu, birden o güzel büyü garsonun sesiyle bozuldu ikimizde başımıza bir bardak su dökerek uyandırılmış gibiydik . Sonunda garson gitmişti . O an sanki sadece o , ben ve izmir'in o masmavi denizi wardı , gözüme başka hiçbir şey görünmüyordu . Garson çaylarımızı getirdi ve gitti. Başbaşa kalmıştık. Tam seni seviyorum diyecekken o aslında benim de sana söylemem gereken bişey vardı dedi hemen sustum . Dinliyorum dedim. Kulağıma eğilip SENİ SEVİYORUM dedi .

Şok olmuştum. Boş boş yüzüme bakıyordu cvp beklermiş gibi ağzımı açıyordum ama sesim çıkmıyordu ona bende seni seviyorum diyemiyordum. Msj bile yazamıyordum artık ona , yüzüne bakamıyordum , gözgöze gelince domates gibi kızarıveriyordum.

Tatiller yine korkulu rüyam olmaya başlamıştı ama bu sefer hergün onun yüzüne bakmak zorunda kalacaktım çokm seviyordum ama utanıyordum söyleyemiyordum. Üniversiteyi bitirmiştik, o hala beni seviyordu , bende onu seviyordum ama söyleyemiyordum.Yine birlikte tatile çıkmıştık .Her zan-manki gibi bana da ona da zehir olmuştu tatil. Ama asıl zehir olanın tatil dönüşü olduğunu bilmiyorduk , zaten bilseydik hiç dönmezdik. Dönerken babalarımızın içlerindeki çocuk dışarıya çıkıp trafik canavarına dönüşmüştü , işte o gün olan onlara oldu. Bir yamaçtan 6 takla atarak indiler. O kanlar içindeydi , bense ona sarılımış ağlıyordum. Ambulans geldi . Ben onu bırakıp hiç bir yere gitmiyordum. En yakın hastaneye gidiyorduk. Ambulansta bir kez gözlerini açtı ban baktı tekrar o günkü gibi beni kendine doğru çekti ve SENİ SEVİYORUM dedi yine aynı o günkü gibi bakıyordu gözlerimin içine .

Tek söylediğim şey
' bende seni birtanem bende seni oldu ' nasıl söylediğimi bilmiyordum ama söylemiştim işte. Hastaneye vardık ameliyata girdi . Ben hep ağladım hüngür hüngür. Başka yapabileceğim birşey yoktu . Aynı zamanda için için yanıyordum bunu daha önce söyleseydim belki ne kadar güzel günlerimiz geçebilirdi diye. İşte kara haberi aldım , yığıldım oraya . Acım ikiye katlanmıştı çok canım yanıyordu .

Onsuz bir hayat istemiyordum. Çünkü onunla Tatiller , okullar , günler,saatler, dakikalar çok çabuk geçiyordu . Ben onu görmeden yaşayamazdım . Bugün ise onun cenazesine bakıyorum ve hayattan öğrendiğim tek şey şu

" Seviyorsan Söyleyeceksin , Çünkü Her An Çok Geç Olabilir. "