Dağlara çıkıp haykırmak, en içtenlikle, en güzel duygularla. Sevgiden çiçek demeti yapıp sevdiğine vermek, en güzelleriyle, en seçilmişleriyle…

Sevgiden yoksun olan bir toplumuz. Sevgi nedir bilmeyen, sevgisizlik içinde boğulan et yığınlarından başka bir şey değiliz. Hâlbuki sevgiyi doya doya yaşamak varken, bu savaşların nedenini bir türlü anlayamıyorum. Savaş denildiğinde aklımıza ilk gelen maddiyat uğruna yapılan savaşlardır. Fakat hiçbirimiz sevginin savaşını bilmiyoruz. Sürekli başka şeylerin savaşını verdik. Peki, bir gün olsun sevginin savaşını verdik mi? Onu tanımadık bile

Sevgi sadece insan sevgisi değildir, bunu unutmayın. Sevgi insan sevgisidir, sevgi yaşam sevgisidir, sevgi toplum sevgisidir…

Kalbimiz kömür gibi kara, demir kadar sertleşmiş, içinde sevgiden küçük bir parça bile kalmamış. Ne yazık, ne yazı ki bu halde bile kendimize insan diyebiliyoruz.

Tahtadan yapılmış ve oyuncak bir kalp takılmış insanlar. Nereye kadar?

Kelimelerim ağır değil anlayabilene, kaldırabilene, şu söylenenleri hak edene, sevgiden yoksun olana, karşındaki insanı insan bilmeyene;

Kalbinizin hep dolu dolu atması dileğiyle…