Nedensiz olacağım… Nedensiz bir var oluş olacak benimkisi, gören herkes gülecek halime,
bütün balıkçı kasabaları nasipsiz dönüşüme gülecek,
bütün okul çocukları, harfleri, sayıları. öğrenememe gülecek,
bütün kaçıklar aklımın halen daha bir sen köşesin de kalmış olduğuna gülecek…
Nedensiz olacağım, taaa ki o gün gelinceye kadar.
Beni nedensiz görmek isteyeceğin, yüzümü nedensiz yere avuçlamak isteyeceğin,öpmek ve hatta koklamak isteyeceğin güne kadar…

O güne kadar… Hep o güne kadar sus ben anlatacağım… !

Alışmış olacağım taşlarından etime, taşlarından gözlerime, taşlarından toprağıma girmiş bütün surelerine…
Kabul edişimin, bir kaybediş olduğunu anlatacağım sana çünkü…
Öyle üç beş kelimenin sırtına saklanmadan içine girmiş gözlerini görerek
gömülerek baharlara gömerek kışları,alışkanlıkları,aşkları,bedduaları.
Ama en çok senin sözlerini, bir tek senin sözlerini gömerek uzaklaştığımı anlatacağım kızarak ve taşarak değil,
demlenmesini bekler gibi bir yudum çayın…
Ben gözlerini içecektim sen kaç şeker attığımı soracaktın
dramatik bir gülümseyiş olacaktık.
Sana ben anlatacaktım diyorum ya, aslında anlatılacak kadar bir şey yaşamadığımı saçların arkasına saklamış olacaktım
sen çözecektin ellerin bir mevsime denk ellerin fesleğen diyecektim sana bak ardımda ne varsa bir fesleğen kokusu…

Eğer şimdi dinleyeceksen, parmaklarımın arasına sıkışmış merhabalardan sana hoş çakallar getirmiş olacağım. Sana ırmak boylarına sinmiş olan bütün vahim kokuların bizi susturduğu,bizi elsiz ayaksız bıraktığı,bizim bir adam gölgesi yaptığı bütün o vahim kokuların içinden bir ağaç gölgesi kadar
sakin ve bilenmiş bir yangın getireceğimi ve közümün körlüğüme eşit sayılacağı bir savaşta seni kahraman ilan edip son kurbanın olacağımı anlatacağım.

Dudaklarını yesen de, dişlerindeki bilenmenin etime hep etime olduğunu unutma kanın beni kutsar unutma…
Unutma sana anlatacaklarım olacak hep, hep olacak sana anlatacaklarım bir sözden diğerine parmaklarının arasındaki mesafece geçip
bir geçit bulur gibi soluğundan, bir patika işte aklımı buldukça sana varan…

Bak ne diyecektim ne dedim sen yine yaptın, sen bunu hep yapardın…
Sana hiç yapılmayan putları, görülmesi mucize sesleri anlatacaktım.
Bir dilleğin var mıydı? bir su zamanı ve sus zamanı verecektim…

Sen yine dinleyeceksen beni, katlanacaksan külden ağır közden kör sözlerime ve kulaklarında taşıyacaksan bir merak küpesi,
sen yine yaslanıp “kal”lara orda, sırtının en kol kanat olduğu yerde ve ben daha düşmemişken tenine,
düşlerimde bir uçurum çalmışsam gözlerinden düşerim…
Düşlerimde ıslık söz olunca anlatması kolay olan bir ihanetin en kısık yeri gibi baktın bana yutkundun ve soldun…
Ben gitmem ama bak o seni sen gibi sevmeyecek…
Anlatırım, gitmek çoğul bir gelişten arda kalan ölümcül bir hastalığın tek tip virüsü giydiğin tüm renklerin grileştiği bir gör telaşıdır.
Ve sen göreceksen beni, dinlediğin o kıyıdan aklımda bir sen çentiği ile iliştireceğim ellerimi camlarıma…
Canım, canımlar da bir sen kardeşliği küs ve şımarık ve sevecen…
Gittiğimde kanayan dizlerimi saracak. Bunu anlatacağım sana…

Dişten ve düşten, gecelerin notlardan olduğunu söyleyecektim sana, bana yaz, kalemindeki ilk soluk da ve kal
kal orda okuyacağım sana yaprak yaprak, harf harf çarpacağım kendimi sana, sana çarpıp durdukça dağılan sesim gibi…

Ve ben de susacağım… Tamam, ben de susacağım ama sana mavi diyecektim…

“Geldin!
Tünele varan adımlarımızla, kilometrelerce yürüdük, yürüdük.
Tünelin sonunda, çatıların göğe bakan yanlarında, bir denize varacağımı sandım.

Sana değil kendime, rengini mavi mi sandın ?”