Bir zamanlar bir yoksul aile yaşarmış.Bu ailenin bir kızları varmış.Babası ihtiyarladığı için elinden iş gelmiyormuş.Kızın annesi kazak,eşarp gibi şeyler örüyor kız da ip eğirip yapılan kazakları pazra çıkıp satıyormuş.Geçimlerini bununla sağlıyorlarmış.Bir gün bu kazaklar satılmaz olmuş.Sonra açlıkta kalmışlar kızcağız da düşünüp taşınmış sonra şu kararı vermiş: "Ben gidip konaklarda veya saraylarda hizmetçi olarak çalışayım.Ancak o zaman bu açlıktan kurtuluruz. "Anne ve babası dualar ederek onu iş bulmaya gönderdi.Hiç bir konakta iş bulamadı.Sonra saraya gitiğinde kraliçe ona acıyarak onu hizmetçiliğe aldı.Kız prenses ile çok iyi anlaştı.Ama bazende kıskanıyordu onun talihini. "O ise saraylarda büyüyüp yoksulluğu bilmeyen biri.Ben ise yoksulluğa mecbur kaldım.Keşke bende prenses olsaydım. " Diye geçirirmiş içinden.Bir gün prensesin çok sevdiği vazosunu kırmış.Prenses iyi biri olduğundan onu azarlamamış ama neler hissettiğini anlamış.Prensesin talihini kıskandığı besbelliydi.Ona şöyle dedi: "Sende benim gibi olmak istediğin belli.Ben seni kristal göle götüreyim.Annem bana demiş ti ki: "Kristal Gölün içindeki her bir renk renk kristaller her bir insanın talihidir bütün kristallerin üstüne o taş kimin talihi olduğunu yazar. "Bizde gidelim oraya.Sende kendi kristalini parlat o zaman talihin iyi olur. "Dedi.
Kristal Göle vardıklarında prenses kendi kristalini buldu.Elmas gibi parlıyordü.Görenin gözü kalır,aklı başından gidermiş.Hizmetçi kız kendisinin kristalini bulduğunda kristalin sade görkemsiz ve parlamayan olduğunu gördü.Ama onu parlatmaya çalıştı.Ne yapsa kâr etmemiş.Tam umudunu yitirecekken birden kristal parlamaya başladı.Göz alıcı parlaklığı vardı.Sonra saraya döndüler.Bir gün bir şehzade bu ülkeye yolu düşüp ülkenin kralını ziyaret etmiş.Hizmetçi kızı görünce ona âşık olmuş.Bu kız ile evlenmek istediğini krala bildirmiş.Kralda teklifi geri çevirmemiş.Ve onları evlendirmiş.Kırk gün kırk gece düğün yapılmış.Sonunda o hizmetçi kız da bir prenses,sonra da kraliçe olmuş