Bu sonsuz geceler sana olan özlemdenmiydi? Yoksa seninle ilgili beynimi kemiren düşüncelerdenmi? Adı konulmayan bir çelişkisin içimde. Nereye baksam bir soru, neyi düşünsem bir korku. Sonsuz mutluluğun olmayacağını anlamışken ruhum, yine bağlanıyor bir imkansızlığa.

Artık eskisi kadar keskin değil hiçbir şey, ne kelimelerim, ne sevmelerim, ne de özlemlerim. Sensizliğe bu kadar alışmışken şimdilerde yine bir isterik sevda oluşuyor sana dair. Adını koyamadığım garip bir şeysin içimde. Ne tam anlamıyla yaşayabildiğim, ne de sonsuza dek koparıp atabildiğim.

Bir hayalsin sadece kendime saklayıp, anlatmaya korktuğum. İçimde, derinlerde, senin bile göremediğin bir yerde ruhuma kazınmışcasına canımı yakmaya devam ediyordu sözlerin.

Adı konmamıştı hiçbir şeyin. Ne senin, ne benim, ne aramızdaki her şeyin. Bir hayal, bir rüya, bir imkansızlıktın her zaman.

Ve ben, imkansıza aşık bir deli...