Şimdi sen gitmişken ve ben yarımken nasıl düşünüyorsun mutlu olduğumu? Hep gideni sen oynadın, hiç tatmadın kalan olmayı nereden bileceksin nasıl bir çaresizlik olduğunu. Sende haklısın tabi. Gerçi sen hep haklısındır.

Yemyeşil kanepem artık yatağım. Önceleri seninle yatardım şimdi yalnızlıkla koyun koyuna yatıyoruz. Ama bil ki onu bile senin hayallerinle aldatıyorum. Seni düşünürken uyuyakalıyorum hep. Sensizlik bile sana yeniden aşık olmama yetiyor. Tenine değerken ateş ben siper oluyorum sen yanma diye. Özgürlüğü bırakıp senin esaretine koşarken ben gözlerindeki yakamoz zindanlarına kapatıyorum sevgiyi. Aşkı anlatamıyorum, seni anlatamıyorum, sensizliği bile anlatamıyorum. Beraber ıslandığımız yağmurlarda tenine değen her damlayı kıskanıyorum diye kızardın bana ama ne yapabilirim ki? Ben seni öylesine delice sevdim. Tıpkı şimdi sevdiğim gibi… Şimdilerde gene yalnızlık yanımda. O benim en eski sevgilim… Senden önce vardı, sen gittin yine o var. Ah mavim deniz kıyısındaki koşuşturmalarımızı öyle özledim ki. Ayaklarına sular değdiği zaman tatlı bir kahkaha atardın, “ suları da kıskanıyor musun meleğim?” derdin.

Artık ben gitmeliyim biliyorsun değil mi? Sürgün etmeliyim kendimi. Sürgün etmeliyim ki aşka esir kalabileyim. Uyuyamayayım gecelerce, aklım hep sende kalsın. Artık gitmeliyim. Bunu sana neden söylüyorum bilmiyorum. Sen gittin zaten değil mi meleğim? Ben sadece senli düşlerden gidiyorum ama gene de yakınıyorum sana değil mi sevdiğim? “gitme”… ne olur gitme! Ah mavi… Kafesinin kapısı açık ama çıkıp gitmenden öylesine korkuyorum ki. Bazen aşkıma kapılıp engel oluyorum çıkmana. Özür dilerim. Seni esir etmek değil amacım. Hiç olmadı da ama ne yapayım “Gitme!” Yemin ediyorum razıyım ben gözlerindeki zindanda ölünceye kadar yatmaya. Sen gitme yeter ki.

İlla gideceğim diyorsan kendini çok sevdirmeden git! Gerçi daha ne kadar çok sevdirebilirsin bilmiyorum ama olsun. Ben uyurken git. Gözlerimi sımsıkı yumayım görmeyeyim gidişini. O antika gramofona takılı kalsın plağımız duymayayım kapıdan çıkışını. Sen göğe yükselirken aşkı bana bırak. Ben sensizde yaşarım bizi. Sen gitme mavi. İste ben giderim ama beni bırakma. Sen kal mavi. Eğer gitmesi gereken biri varsa, bu filme illa bir kötü karakter lazımsa bırak ben gideyim. Ölümüm aşk kadehinden olsun. Bırak ben gideyim.

Çocuk gözlerinle vedalaşmak zor be mavi. Ama sen bunu hep yaptın bana. Sen damarıma girdikçe mavi ben öldüm. Öldüm dediğime bakma sensiz kaldığım her an öldüm yani. Ah çocuk gözlerin var ya, insanı kendisine öyle bir esir ediyor ki. İlla gideceksen ayrılığın mevsiminde git! Her yıl iki ayrılık yaşamayayım. Sen şimdi diyorsun ki hiçbir mevsim üzülmez bensizliğe, zaten hepsiyle arkadaştım diyorsun. Sen bilmiyorsun ki mevsimlerde sensin. Sen hava sıcak dediğinde ilkbahara giriyoruz biz, sen hava soğudu dediğinde sonbahara… Hadi git mavi! Özgürsün. Kanat çırp ve uç uzak diyarlara. Ama bil benim için kırlangıçların ömrü altı aydan da kısa! Hadi kilitle kalbimi ve git mavi!