"Bebeğimi görebilir miyim" dedi yeni anne. Mutlu anne, bebeğinin minik yüzünü görmek için kundağı açtı ve şaşkınlıktan adeta nutku tutuldu. anne ile bebeğini seyreden doktor hızla arkasını döndü ve camdan dışarı bakmaya başladı. Bebeğin kulakları yoktu! Muayenelerde, bebeğin duyma yetisinin etkilenmediği, sadece görünüşü bozan bir kulak yoksunluğu olduğu anlaşıldı. Aradan yıllar geçti, çocuk büyüdü ve okula başladı. Bir gün okul dönüşü eve koşarak geldi ve kendisini annesinin kollarına attı. hıçkırıyordu. Bu onun yaşadığı ilk büyük hayal kırıklığıydı. Ağlayarak " Büyük bir çocuk bana ucube "dedi. Küçük çoçuk bu kadersizliğiyle büyüdü. Annesi ona her zaman insanların arasına karışmalısın diyordu. çocuun babası, aile doktoru ile oğlunun sorunu hakkında görüştü."Eğer bir çift kulak bulunabilirse, organ nakli yapılabilir"dedi. Böylece onon için kulaklarını feda edecek birisi aranmaya başlanıldı. İki yıl geçti bir gün babası "Hastahaneye gidiyoruz oğlum. Annen ve ben sana kulaklarını verecek birini bulduk ama unutma bu büyük bir sır dedi. Operasyon çok başarılı geçti ve adeta yeni bir insan yaratıldı. Genç artık hem okul hem de sosyal hayatında çok başarılı oldu.Yıllar geçmişti genç babasına gidip "Bilmek zorundayım bana bu iyiliği yapan kişiyi ben de onun için birşey yapmalım dedi" babası da "Bir şey yapabileceğini sanmıyorum. Fakat anlaşma kesin şu anda öğrenemezsin" dedi. Ancak bu sır yıllar sonra çözüldü. Hayatının en karanlık günlerinden birinde, annesinin cenazesi başında babasıyla birlikte bekliyordu. Babası yavaşca annesinin başına elini uzattı kızıl kahverengi saçlarını geri itti ve gençin annesinin kulakları yoktu! "Annen hiçbir zamam saçlarını kestirmek zorunda kalmadığı için çok mutlu oldu" diye fısıldadı babası: "Ve kimse, annenin çirkin olduğunu düşünmedi!".