Önce sevdim.Sevdiğimi öğrendim, sevebildiğimi farkettim:Sevdikçe
kendimi kainatla topladığımı gördüm.

Affetmeyi öğrendim:Affetmenin, dostlarımı onla çarpmak olduğunu
farkettim.

Pişman oldum:Pişman olduğumu itiraf ettim, pişman oldukça, hatalarımı
küçük, anlaşılır ve bağışlanabilir parçalara bölebildiğimi gördüm.

Hatırlamayı öğrendim:Hatırladıkça, sevgilerimin kare kökünü bulup,
onlardan hüznü çıkardığımı farkettim.

Değer vermesini öğrendimeğer verdikçe sevgilerin küpünü bulup,
onları mutlulukla çarpabildiğimi gördüm.

İltifat etmesini öğrendim:İltifat ettikçe, insanlarla aramdaki en
kısa mesafenin bir tebessümün resmettiği eğri bir çizgi olduğunu gördüm.

Özür dilemesini öğrendim:Özür diledikçe nefretin ve öfkenin sonsuza
bölündüğünü, böylece dargınlıkların limit sıfıra giderken yok olduğunu farkettim.

Aşık oldum, aşkı tattım:Böylece bir üçgenin iç açılarının toplamının
180 dereceyi aşıp,bütün yamukları kendi içinde barındırabileceğini gördüm.

Hüzünlendim:Hüznü sevdim, hüznün kalbime dokunmasına izin
verdim.Böylece bütün mutlulukların ve zevklerin sonunda ayrılık çizgisine teğet geçip
geri döndüğünü gördüm.

Ve bir gün öleceğim:Kesinlikle öleceğim ve öldüğüm gün anlayacağım
ki, yaşadığım hayat, paydası sonsuzluk olan basit bir kesirden ibaretmiş.Kesrin
payında ne olursa, ne kadar çok şey biriktirmiş olursam olayım, hepsi son işlemde
sıfıra eşitleniyor.Kesrin üzerine, yani bu dünyaya, sonsuzluk cinsinden bir şeyler
koymam gerekiyor.Yoksa elde var sıfır.

NOT: Tüm bu işlemlerin sağlamasını yapmak isterseniz, kalbinize bir
bakın.