Hayatımda ilk önce 'sev'meyi öğrendim.Çünkü sevdikçe kendimi hissettiğimi öğrendim...

'Affet'menin ne olduğunu anladım ve affetmenin yeni insanlar kazandırdığını gördüm...

Birgün geçmişime baktığımda 'pişman'lığımdan üzülmediğimi gördüm.Bunları ben yasadım çünkü...

Birisini 'hatırla'manın aslında ufak bir telefon görüşmesi kadar basit olduğunu
biliyorum artık...

Aslında bana 'değer ver'en insanların çok yakınımda olduğunu fakat gözlerimin hep uzaklarda olduğunu anladım...

Birisini kırdıktan sonra 'özür dile'menin beni ben yaptığını anladım...

'Sen benim için önemlisin' kelimesinin verilebilecek en güzel hediye
olduğunu anladım...

Bir yerden sonra kelimelerin mana ifade etmediğini biliyorum...

Sahilde yürür ve düşünürken,birinin de beni 'düşün'düğü duygusu
beni sevindiriyor...

'Mutlu ol'manın aslında bir kedinin güzel bir anını yakalamak kadar basit
olduğunu fark ettim...

Gözlerin kelimelerden daha önemli olduğunu ve yalan söylemediklerini
'biliyorum'...

Hayatım da yanımda görmek istediklerimi yanımda göreceğim çünkü onların bana değer verdiklerini biliyorum...

Telefonun 160 karakterine üzüntünün,mutluluğun,yıkıntının sığdığını 'gördüm'...

YAŞAMIN YAŞAMAYA DEĞER OLDUĞUNU VE İSTERSEM MUTLU OLACAĞIMI ÖĞRENDİM...