Biraz önce bir istasyondaydım . Tüm dostlar,akranlar ve eski sevgililer ordaydı.bir tren geldi ve herkes gitti.hepsi aynı treni bekliyormuş gitmek için. Trenin o acı düdüğü ve dumanı kaldı kalbimde.çok yalnızım derken arkamda bir soluk. Bir ben bir sen kalmışız bu istasyonda....

-“ya sen ne bekliyorsun gitmek için” dedin çekingen ve kısık bir sesle.
-“hiçbir şey” hep aynı hazır cevap var içimde nereye ve ne var sorularına cevap. Hiçbir şey yok...sen hep biliyorsun ki bu cevap bir kaçış benim için ... Hiçbir şey olmamış gibi sarıldın bana bende bıraktım kendimi güven dolu kollarına.sana baktım başın öbür taraflarda sanki gidenlerle gitmiş gibiydin.konuşup anlattım sana “mıy mıy” “hı”deyip geçtin dinlemedin ve bakmadın.kuruntu yapma dedim içimden.sanki biraz sonra olacakları hissetmiştin.bu suskunluğun sebebi biraz sonra kopacak fırtınaydı.çünkü güç toplayıp beni koruman lazımdı.cenaze arabasının suskunluğunda gardan çıkıp yola koyulduk.ne sen konuştun nede ben bu suskunluğun sebebini sordum sana. Trafik tıkanmış arabalar ardı ardına bekliyordu.bu fırsattan istifade eden satıcılar arabalara doğru koşuşuyordu.herkes gibi bizde ne sattığına bile bakmadan ya kafamızı çeviriyorduk ya da bıkmışlığın tüm frenleri patlamış vaziyette “istemiyoruz”diye haykırıyorduk.sevimli boyu anca arabanın camına yetişen satıcı bir çocuk bize doğru yaklaştı

–abi bu çiçekleri al sana dedi
-.......(sadece kafanı çevirdin)
-abi bugün âşıklar günü.sevgilini sevindirsene.bu gün 14 Şubat abi...
-..........?????
 -........?!!!!(bugün sevgililer günü bu gün 14 Şubat bugün julıa aşkını sundu st.valentinaya oda hayatını .bu gün .....bu..gün..)
— hadi lan daha bir hafta var 14 şuba...tt....a !(gözlerin saat le bütünleşti)
 -......!!!!
-.....!! Ve bir kurtarıcı gibi yetişti arkadaki sabırsız arabanın kornası.yol açılmış ve devam etme zamanı gelmişti suskunluk rüzgârlarına.başın öbür tarafta gene. Bense böyle bir günü nasıl unuttuğumu düşünüp duruyorum.oysa ne kadar önemliydi özel anlar .yoksa artık özel değil mi.yoksa artık bizim hiç özel anımız yok mu .sende unuttun bende.biz unuttuk.biz bizi de unuttuk.
-(küçük ve çekingen bir öksürük ve..)bugünün 14 Şubat yani sevgililer günü olduğunu unutmuştun demi.bende unutmuşum ya....ama geç kalmış sayılmayız.saat daha 9.00 belki bir yerlere gidip bir şeyler yeriz ha ne dersin.acıkmışsındır sende...?
 -(eskiden tüm soru ve cümlelerin ardından canım ya da aşkım gelirdi.şimdi bitsin diye konuşmalar son harfler bile kısalıyor)eve gitsek iyi olacak.pek aç değilim.sen açsan evde ıspanaklı börek olacaktı.zaten ben çok yorgunum.(yorgun mu neden..?bilmiyorum.hayattan bu kadar kopmuşken neydi beni yoran peki.bağlı olduğum halatlarımıydı beni yoran.belki de asılı yaşamak yormuştu beni .) sağa doğru sinyal verdin ve bir çiçekçi dükkânın bir dükkân aşağısında durdun sormadım da zaten. Hep yapmaya. Biliyordum ne yapacağını bu yüzden çalıştığın gibi şimdide aynı nakarat
“hiçbir şey için geç değil doldura biliriz suskunluklarla dolan boşlukları” elinde bir buket papatya ile geldin.o kadar güzel ve narinlerdi ki bir an tutmaya bile kıyamadım.

—canım biraz geç oldu ama bunlar senin .
—teşekkür ederim canım çok naziksin. Birde kart yazmışsın buketin üstüne.
“beni göremezsin .çünkü ben senin baktığın yerde durmuyorum” gözlerimdeki damlalar sıraya girdiler ve süzülmeye başladılar.hızla başımı sana doğru kaldırdım ve boynuna atladım.o kadar sıkı sarıldın ki bana sanki bir uçurumdan düşmek üzereydim de bırakırsan düşecek gibiydim. Ellerin saçlarımı okşarken
“geri dön aşkım bize” der gibiydi.
—bize ne oldu âli ..?kaç yıl geçti o heyecanlarla kutladığımız anlardan bu yana.peki biz nereye kaybolduk.
 -(her zamanki sakinliğinle..)biz şimdi mahzende yıllanmayı bekleyen şarap şişelerinin üstüne etiket olduk, anılarımızsa mantarların içine hapsedilmiş bir rüzgâr bekliyorlar kıpırdamak için.
—bu rüzgâr ne zaman esecek.
-.....?bana geri döndüğünde ,bende döneceğim bize.-
-ben buradayım işte.
—hatırlıyormuşsun bana benim içimde biri var demiştin. Bir kız çocuğu konuştuğum, ağlaştığım, heyecanlandığım bir ben daha varım demiştin. işte o kız çocuğu döndüğünde, gözlerin yine ışıl ışıl olduğunda, sen sana döndüğünde bir rüzgâr esecek ve biz bize döneceğiz.

 -(hıçkırıklardan konuşamadım bir süre) neden bu kadar koptum ben .neden..? Peki, sen neden bu kadar uzun süre sustun canım......?