KIZ: Bu kadar mı diyordun bu kadar mı?

ERKEK: Ne sandın seni sevdiğimi mi sandın
Kız yıkılmıştı telefonun başında bir şey söylemedi. Ağlıyordu, ikisi de susmuştu bir ara delikanlı kızın hıçkırıklarını duydu.

ERKEK: Ne o niye konuşmuyorsun ağlıyor musun yoksa. Olsun canım bu da geçer. Ben bıraktım diye mi ağlıyorsun değer mi. Senin bıraktığını söyleriz fark etmez. Genç kız hıçkırıklar arasından çıkan boğuk sesiyle bardağı taşıran bu söze dayanamadı.

KIZ: Anlayamadın mı sersem sen veya ben tabiî ki fark etmez. Ayrılığımıza ağlıyorum delikanlı sustu.

Kız bunları söylerken seviyordu, sevmişti ve daima sevecekti. O zaman yapacak bir şey yoktu. Bu sözler karşısında direnen gururu vardı. Gurur ve sevgi ne kadar ters iki kelime. Sonunda sevgi terazide ağır bastı. Telefonu kapatırken delikanlı soğuk bir elveda dedi. Genç kız gururunu ayaklar altına alarak son bir defa SENİ SEVİYORUM dedi.
Telefonu kapatınca delikanlı düşündü. Oysaki o da seviyordu sonunda onu sevdiğini itiraf etmek için tekrar aradı. Telefon cevap vermiyordu. Kızın evine gitti kalabalıktı. Şaşırdı ve acı bir siren sesiyle irkildi. Biraz sonra içerden soğuk ceset çıktı. Delikanlı yıkıldı. Gözyaşlarını tutamadı. Telefonda elveda demiştim uyan. Ne dediyse kız duymadı.
Bir ara kızın elindeki buruşmuş kâğıt parçası gözüne ilişti. Delikanlı bulanmış gözlerini silip okudu şöyle diyordu:

TÜM SEVEN VE SEVİLENLERE İBRET OLSUN !!!...........